Uitgeput

Het is donderdag begin van de avond en ik ben uitgeput. Moe. Moe als in, het kost me moeite om de trap op te lopen. Moe als in, als iets niet lukt ga ik huilen of schreeuwen… of allebei. Moe als in, ik wil alleen nog maar televisie kijken.

Ik kan het niet uitstaan. Ik weet dat het door het schoolritme komt. De kinderen zijn weer naar school deze week en ik heb dus ook een ander ritme. Om zeven uur op, spullen klaarzetten, ophalen, eten koken…

En hoe irritant ik het ook vind, dit kost me moeite. Het gaat me niet makkelijk af.

Dingen blijven liggen in de loop van de week, worden opgeruimd door een ander. Ook dat vind ik irritant. Het geeft me het gevoel dat ik het niet goed heb gedaan.

Conclusie? Ik vind mijn gedrag niet ok, ik had het gedrag van de ander kunnen voorkomen. Ik moet veranderen zodat het beter geregeld is.

Dit is iets waar ik vaak tegenaan loop. Het is een automatisme in mijn hoofd. Op dit moment herhaal ik voor mezelf: jaco, je mag best moe zijn, je hoeft niet alles perfect in orde te hebben.

Gewoon, een bijkomen van een gewone week, die van jou net iets meer vergt dan van de ander…

Jacomijn

 

Rust

Rust

Een half uurtje maar, heel even rust. Neem jij de kinderen mee? Dan heb ik even rust. Even niet op ze letten, even geen nare gedachten, gewoon even rust. Voor zolang het duurt.

Het half uurtje wordt ruim een uur en ik begin te piekeren. Straks is er een kind kwijt. Ik stel mijn behoefte tot bellen uit. Kom op jaco, je kunt dit best. Er is niets aan de hand. De onrust blijft, wordt erger.

Toch maar even bellen, mijn dochter neemt op. Hoi mama, we zijn er al weer. Oh mooi, ja ik was even benieuwd…

Ik kan niet zeggen wat ik echt dacht. Als ik altijd zou zeggen wat ik echt denk zou de wereld heel vreemd zijn. Of juist niet. Ik weet dat veel mensen met angst en dwang dit verborgen houden voor hun omgeving, zelfs voor hun familie en beste vrienden. Bang om voor gek verklaard te worden.

Het tegenovergestelde is waar. Mensen met angst en dwang zijn zich heel erg bewust wat er op deze wereld gaande is. En ik? Ik ga voor liefde en harmonie. Voor gelukkige mensen om me heen. En als ze dat niet zijn, oef… dan heb ik het heel zwaar.

Ik verbeeld me een rol te spelen in hun disharmonische gevoel / situatie. Ik neem hun gevoel mee en geef mezelf hiervoor de schuld. En ondanks dat dit nergens op slaat.. nee echt niet… is het moeilijk om hiermee te stoppen.

Als je iets altijd hebt gedaan, is het knetterhard werken om het anders te gaan doen. Dat vergt moed. Moed en kracht! En weet je wat nu het leuke is? Mensen met angst en dwang zijn eigenlijk supersterke mensen!

Dus ben ik sinds een tijdje van mening dat het wel goed gaat komen.

Jacomijn

blog-post_19.html.jpg

Split level

Het is vakantie.

Heerlijk, geen eisen, geen gehaast.

Even uitslapen, iedereen z’n gang laten gaan.

Ik geniet van de kinderen die opgaan in hun spel, gierend over het gras rollen, zich even terugtrekken als ze er behoefte aan hebben.

Tegelijkertijd voel ik me onrustig. Niet gek na de afgelopen weken. 2,5 week geleden heb ik een vreselijke paniekaanval gehad. Zo een die je grondvesten doet schudden, je vertrouwen in alles wegneemt.

Een week lang was ik zo van slag dat ik niet meer functioneerde. Nou ja, niet functioneerde… Dat is zo’n dingetje. Voor de buitenwereld functioneer ik prima, denk ik. Ik vervul mijn taken, ik werk, ik knuffel met de kids. Dit doe ik allemaal gemeend. Dit is de helft van mijn hoofd en mijn gevoel.

De andere 50% wordt ingenomen door de angst. De continue stroom aan gedachten over alle akelige dingen die mij of anderen kunnen overkomen.

Deze twee helften draaien naast elkaar. Multitasking ten top.

Anderen vinden het vreemd. Je ziet het tenslotte niet. Je ziet alleen mijn uiterlijk gedrag, de eerste helft. De andere 50% hou ik het grootste deel van de tijd voor mezelf.

Tot ik even niet meer kan. Tot ik huil… of schreeuw… of bang wordt…

En dan kan ik weer even verder.

Jacomijn

96889c76560435d3b40a9f903f0ca0cb.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Verstoppertje

Het schrijven kost me moeite.

Mijn gedachten op papier krijgen lukt me niet.

Het irriteert me, maanden terug schrijf ik heerlijk uit de losse pols maar tegenwoordig duurt het zo lang voordat er een verhaal in mijn hoofd ontstaat.

Ik zie patronen in mijn leven. Zolang het verhaal rond en afgerond is, kan ik het vertellen. Zodra mijn gedachten duidelijk zijn, kan ik schrijven. Is dat het niet? Dan niet. Dan blijf ik in mijn eigen hoofd, net zo lang tot de mist weer is opgeklaard.

De buitenwereld merkt niet hier zoveel van. Ze zijn niet anders gewend als dat ik dingen goed onder woorden kan brengen. Het is een soort informatieverstrekking. Ik vertel dat ik me rot voel, ik vertel waarom en ik vertel wat ik er aan ga doen. Dat alles heb ik alweer in mijn hoofd aangepakt.

Fijn toch?

Nee, helaas niet. Ik heb behoefte aan een praatpaal. Een persoon tegen wie ik dingen kan zeggen die helemaal niet logisch uitgekristalliseerd. Een persoon tegen wie ik zeg dat ik me naar voel maar eigenlijk niet snap waarom. Een persoon bij wie ik van mezelf mag huilen.

Nu ben ik gezegend met prachtige mensen om me heen. Mensen bij wie dit mogelijk is. En toch doe ik het niet. Ik probeer het, echt waar. Maar het is moeilijk. Het is moeilijk als je uit je oude patroon moet stappen en een nieuwe gaat uitproberen. Wat dat oude is zo vertrouwd. Ook al is het niet altijd fijn, ook al levert het je niets meer op. Vertrouwd en bekend, daar weet je mee om te gaan.

Ik las laatst de volgende mooie zin:

” Een wereld waar mensen lijden en ondanks dat angst voor verandering hebben.”

Deze wereld ken ik maar al te goed. En toch merk ik dat er dingen veranderen. Ik begin anders te denken. Deze denkwijze gaat letterlijk gepaard met angst en dwang maar gaat me uiteindelijk opleveren dat ik verander en mijn angst en dwang niet meer nodig heb.

Jacomijn

www.hetoudehuisje.nl.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

Standje open

Een van de redenen dat ik dwang is het wegwerken van teveel prikkels. Ik krijg veel op me af op een dag en dat kan ik niet allemaal verwerken.

Dit weekend hoorde ik een vriendin van mij vertellen over “standje uit”, de vakantiestand. Gewoon even niets in je hoofd, genieten van het moment. Dat deed me nadenken. Standje uit vind ik vreselijk moeilijk. Ook al ben ik ergens anders, ik ben nog steeds bezig met wat er thuis gebeurt.

Maar wat ik ook merk is dat ik een “standje aan” heb. Ik sta altijd aan, ik ben altijd ontvankelijk voor prikkels. Voorbeeld?

Ik loop naar school om mijn kinderen op te halen. Er loopt iemand mij tegemoet die ik ken. Mijn hoofd begint te malen. Ik denk al na over wat ik zal zeggen. Ik zoek al oogcontact. Mijn lichaamsbeweging wordt wat geforceerd. Tegen de tijd dat de ” hoi”  eruit komt, voelt ie voor mij heel vreemd. Daarna kijk ik weg maar terwijl ik verder loop, ben ik in mijn hoofd nog minuten bezig.

Bang voor wat de ander vindt? Ik weet het niet. Het is meer een hele sterke alertheid op de ander. Hoe de ander loopt, doet, gedraagt, praat. Door dat standje “aan”  vind ik het vreselijk moeilijk om bij mezelf te blijven. In mezelf te keren.

Ik weet nog wel dat ik in Ermelo een oefening kreeg. De opdracht?

” Als er een taak/vraag ligt, hoef je hem niet op te pakken.”

Ik hoor alles en ik zie alles. Ik heb de neiging overal op te reageren. Want als je een antwoord hebt, is het toch niet aardig om hem niet te geven? Die dag stond er iemand, net nieuw, bij het prikbord. Ik zat vlakbij een boek te lezen. Ik hoorde hem vragen wanneer er info beschikbaar kwam. En daar zat ik… stuiter stuiter… volledig “aan”  maar niets zeggend. Ik voelde me rot, ik kon toch helpen?

Dat kan ik, maar ik moet het niet altijd willen. Want mij helpt het niet. Einde van de dag zit ik zo vol, dat alles de emmer doet overlopen.

Jacomijn

10.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Crash

Ik moet iets schrijven.

Ik kan toch wel iets bedenken?

Over mijn toenemende dwang, of het interview wat ik gaf over hypochondrie. Over de stress die ik de laatste tijd voel of over mijn pc die het begaf. Over de schuld die ik voel omdat ik al zo lang niet heb geschreven.

Alles pingpongt in mijn hoofd heen en weer maar er vormt zich niets.

De crash van mijn pc stond symbool voor mijn hoofd. Mijn psych zegt dat het erbij hoort. Dat het logisch is dat ik in deze periode chaos ervaar. Ik probeer het te accepteren maar jee, wat is dat moeilijk als je eigenlijk niet kan nadenken. Mijn man vraagt regelmatig of ik nog wel antwoorden op een vraag… ik wil wel maar ik weet niet wat.

Wat mij nu helpt? Niets doen. Gewoon op de bank met een dekentje, lekker warm. Beetje tv kijken en niets aan mijn hoofd. Wat ik probeer te doen? Nieuw concept bedenken voor mijn bedrijf:-) Je leest het goed, ik doe echt wat ik nodig heb… nee dus.

Dus..! Pc aan de kant, deken over me heen en vandaag even helemaal niets.

Jacomijn

www.omdenken.nl.jpg

 

Het is niets…?

Doodangst om niets, zo omschrijft een New Yorker zijn angststoornis.

Een vals alarm, zo omschrijft Menno Oosterhoff dwang.

Zo herkenbaar. En zo vermoeiend.

De angst is continu aanwezig. De kriebel in mijn buik, het onrustige gevoel. Zou het iets zijn? Nee, het is niets. En nu? Nee, het is niets. Maar mijn lijf vertelt me wat anders. Ik reageer paniekerig, denk dingen te zien die er niet zijn. Ik vecht om mezelf te overtuigen.

Het is niets.

En wat vind ik het moeilijk om dit op te schrijven. Want misschien is het nu niets, maar straks wel. Durf ik daar op te vertrouwen? Ik probeer het, echt! Gisteren had ik, na dagen, het gevoel dat het lukte. Vandaag is een ramp, het lukt voor geen meter.

Ik heb het gevoel dat ik moet huilen. Het is zo vreselijk moeilijk om continu in deze angst te leven. En toch, ik weet dat het niets is. Ik weet dat de momenten voorbij gaan en er weer betere komen. En dat sterkt me. Het geeft me de kans om even op de bank te gaan liggen,  even afstand te nemen en straks weer wat makkelijker verder te gaan.

Jacomijn